its official..

for the past two or was it three days already…hmmmmm mga mensahe sa cbox..usapan sa YM… mga blog entries from different bloggers about me lang ang nangyayari……i kept my silence…ahihihihihi…kungbaga wala pang official statement from me….but now, im breaking the ice! silence no more…….para sa mga hindi pa nakakaalam at gustong makitsismis..(kahit sa mga walang balak na alamin… well, sorry ka binasa mo toh, malalaman mo!)…………its true…………….IM GOING HOME….
sa aking pag-uwi, nahahati sa dalawa… masaya dahil makakasama ko na ang mga inakay ko. dahil kase because sobrang miss na miss ko na sila.. its been 7months mula nung nahiwalay ako sa kanila. at yung pangalawa eh nalulungkot… its because ill be leaving dubai for good.. there are those people who knows the real reason why im leaving… (hindi poh ako nakapatay ng Panadolz dito.. pramis..) may pagkapersonal ang aking rason sa pag-uwi siguro in the future, maiwento ko rin dito ang totoong dahilan pero sa ngayon, hindi pa..

pero bago ang lahat… gusto ko munang magkomersyal breyk.. ahihihihi joke lang…. sabi kasi ni sir madjik eh kailangan daw ng akseptans spits mula saken. hekshulitutuli, bago pa man ipaskil ni friendship kosa ung kanyang saludo para saken eh nibanggit nya na… pero… isang malaking PERO ang sabi nya saken, gagawin nya lang daw akong intro para maipakilala ang kanyang mi familia dahil nga daw may pagkakahawig ang wento namin ng kanyang superMaMa.. kaya sabi ko shokay kokey with me..nagulat na lang ako na isang buong entrada pala ang kanyang ginawa for me… i told him hindi na ako magcocomment sa post nyang yun dahil he already knows what i wanted to tell him already.. alam na nya yung mga bagay na nais kong sabihin sa kanya. alam na nyang krasssssss ko sya hahahaha joke lang poh… alam na nya yung saluobin ko about those things kaya for the perstaym nila KC at Richard eh tahimik aketch sa isang tabi.. pero kung ilang beses ko yun binasa…hindi lang siguro 7x… at each time i read it, naiiyak ako.. sobrang naappreciate ko yung tribute na yun…….dami-daming thank you sayo kosa..sobrang touch ako… at sa lahat ng nagkomento dun sa post na yun… maraming salamat….

hindi ko poh ipinangalandakan yung storya ng buhay ko para maipagmayabang.. kung minsan kase, may mga pangyayari sa buhay natin na kahit sa mga matatalik nating kaibigan eh hindi natin masabi. this is just my way of expressing myself.. at hiningi na rin ng pagkakataon dahil buwan ng mga hearts.. and i also would like to impart sa mga viewers este readers ung mga lessons ive learned from my mistakes.. dont get me wrong, i never saw my children as mistakes.. they are God’s precious gifts to me.. ung ibang mga pangyayari ang sinasabi kong mistakes. so, yun nga, nadapa, nangudngod ako sa putikan (naks!) ng ilang beses pero natuto rin akong tumayo..enufffffff of that..

gusto ko rin palang magpasalamat sa aking kaibigang si Jentot para sa nakakaiyak nyang post hu hu hu thank you sa lahat-lahat.. magkikita pa naman tayo eh..sabi mo nga diba guguluhin pa natin ang kabitete.. ill wait for you sa Pinas.. at diba nga pupunta pa tayo sa _________tama ba?! hahahaha..

salamt din kay azel na kaneybor namin dito sa UAE…na nagbigay ng 1000 dirhmas na pabaon kasama ang sangkatutak na bilin…ahihihhihi maraming salamat…

kay batman ng abu dhabz para sa all out support ahihihihihi kapag emo ako, nakiki emo din sya.. mas madalas pa nga syang mag emoticon ng ngumangalngal sa YM kesa saken na nag eemote eh.. ahihihihihi salamat.. I’ll see you before i go.. diba? ang peris wil! ahihihihihi

sa mga nakiramay sa laht ng sentimyento de asukal ko nitong nagdaang linggo.. hindi ko na kayo iisa-isahin at sobrang dami nyo.. space not enough na naman.. alam nyo na kung sino kayo….

for the past three days iyak na lang ako ng iyak.. i hate to leave.. i hate goodbyes….mahirap eh…there’s really no easy way to say goodbye to those people whove touched my heart and life..

to those ill be leaving behind here in UAE:
i maybe be travelling road different from yours but it doesnt mean i will forget you.. youve been
and will always be a part of my life kahit san man ako makarating. sabi ni kaibigang tunay ko dun sa kabilang bahay… kung tunay ang pagkakaibigan, magkahiwalay man sila, magdaan man ang matagal na panahon ng hindi pagkikita, friends will remain friends till the end..

……Ure like a real sister to me.. ikaw ang mas nakakakilala sakin ng totoo. mga bagay na hindi ko masabi sa iba sayo ko nasasbi kasi alam kong maiintindihan mo ko at tatanggapin ano man yun..thank you for the gift of friendship.. for always bein there….for bein you…hindi ko na hahabaan at baka maiyak ka na naman pagdiskitahan mo na naman yung amo mong panadolz. basta mag-ingat ka lagi.. at hintayin kita sa bayan.. sa may 7-11 sa bayan… pramis??? ahihihihi
luv yah sis.. will surely miss u..

” As we go on
We remember
All the times we Had together
And as our lives change
Come Whatever
We will still beFriends Forever”

salamat, salamat sa lahat……



***nagbago ang isip ko, balak ko na sanang i-delete na naman tong blog na toh, pero ive changed my mind.. masyado ng malaki naging puhunan ko dito.. tuloy pa rin ang wento ni Yanah….hindi na muli magsasara ang telon……

Advertisements
This entry was posted in goodbye, mixed emotions. Bookmark the permalink.